ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ

Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζονται λέξεις.Η ζωή μαλακώνει, οι πληγές σιωπούν,και ό,τι κάποτε πονούσε, γίνεται φως.Η Μάγδα επιστρέφει εκεί απ' όπου κάποτε έφυγε -όχι για να ξαναβρεί τον εαυτό της,αλλά για να τον συναντήσει όπως είναι τώρα: ήρεμο, πλήρη, αληθινό.Μέσα στη σιωπή του λόφου, στις αναπνοές της θάλασσαςκαι στο απαλό φως που δεν ζητά να εντυπωσιάσει,μαθαίνει πως η αγάπη δεν είναι λέξη,είναι παρουσία.Πριν Σβήσει το Φως είναι η ιστορία μιας ψυχής που έμαθε να ζει χωρίς φόβο.Μια ωδή στην απλότητα,στην εσωτερική γαλήνη που δεν χρειάζεται απόδειξη,στην ομορφιά του να μένεις - χωρίς να κρατάς.Από το Ανάμεσα στη Βροχή και το Φως,στο Μετά τη Βροχή,και τώρα, Πριν Σβήσει το Φως -η Μάγδα ολοκληρώνει ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ:το ταξίδι προς τον εαυτό που μαθαίνει να αγαπά σιωπηλά.«Η ζωή δεν τελειώνει όταν σκοτεινιάζει.Τελειώνει όταν πάψεις να βλέπεις το φως που μένει.»