ΕΠΙΛΕΚΤΑ

Τι είναι καλό να ξέρουμε όταν ακούμε μια γυναίκα να λέει ότι ερωτεύτηκε το μυαλό ενός άντρα; Ποια είναι η πραγματική ουσία της συζήτησης όταν δύο εραστές μιλούν σαν ανόητοι για το αρμονικό ταίριασμα των ψυχών τους; Και γιατί τέλος πάντων το ασχημότερο πρόσωπο σ' ένα καλοσχηματισμένο σώμα είναι αδιαμφισβήτητα προτιμότερο από τον αντίστροφο συνδυασμό; Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ ξετυλίγει εδώ το μακρύ νήμα του έρωτα, αυτού του μοναδικού πάθους που " με τόσο ζήλο περιγράφουν οι ποιητές; όλων των εποχών", επιτυγχάνοντας - ασφαλώς- να τον αποδομήσει αλλά παράλληλα και αν τον εξυψώσει στη μεταφυσική σφαίρα που του αρμόζει.

: , . , , , - , . : .

Ο διάσημος μύθος της Ουτοπίας, που γράφτηκε από τον Τόμας Μορ στις αρχές του 16ου αιώνα και έκτοτε δεν έχει πάψει να γοητεύει και προκαλεί το ενδιαφέρον, καταπιάνεται με το αιώνιο φιλοσοφικό ζήτημα της ιδανικής πολιτείας. Ο Μορ ενσωματώνει στο όραμά του για την ιδεώδη κοινωνία στοιχεία από τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον στωικισμό και τον επικουρισμό, και μιλάει για κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας, ανεξιθρησκία, κρατική πρόνοια και μέριμνα για όλους τους πολίτες, με σκοπό την κατάκτηση της ευτυχίας μέσω της επίτευξης κοινωνικής ειρήνης και δικαιοσύνης. Ένα κείμενο που επηρέασε όσο λίγα τη φιλοσοφική, πολιτική και λογοτεχνική παράδοση της Δύσης, λαμπρό γέννημα του ουμανισμού της Αναγέννησης.

Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. «Η Σχέση μας με τους Άλλους» είναι ένα απόσπασμα από τη συλλογή δοκιμίων-φιλοσοφικών προβληματισμών του Arthur Schopenhauer, η οποία δημοσιεύτηκε το 1851 υπό τον τίτλο ''Parerga und Paralipomena''. Ο ίδιος ο Schopenhauer περιέγραψε την συλλογή αυτή ως «ασύγκριτα πιο δημοφιλές από οτιδήποτε άλλο μέχρι τώρα», ενώ συμπληρώνουν θεματικά το πιο διάσημο ίσως έργο του, τον «κόσμο ως βούληση και ως παράσταση». «Η Σχέση μας με τους Άλλους» εκδίδεται ως ένα απαραίτητο σημείο αναφοράς τόσο για τους μελετητές του σπουδαίου Γερμανού ιδεαλιστή, όσο και για την ίδια την ιστορία της φιλοσοφίας εν γένει. Γιατί στη συναναστροφή μας με τους άλλους είναι προτιμότερο να ρίχνουμε λίγο το επίπεδό μας; Πώς εξηγείται το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για τίποτα αν δεν τους αγγίζει προσωπικά; Γιατί η επιείκεια και η ειλικρινής εκτίμηση στο πρόσωπο κάποιου που μόλις γνωρίσαμε δεν είναι οι καλύτεροι σύμβουλοι; Τι είναι τελικά η ευγένεια και γιατί κάνουμε καλό στον εαυτό μας όταν κρίνουμε τους άλλους; Με το γνωστό καίριο και ουδόλως διπλωματικό του ύφος, ο Άρθουρ Σοπενχάουερ προσφέρεται να δώσει απαντήσεις σ' αυτά και σε πολλά ακόμη ερωτήματα, με την προϋπόθεση βέβαια ότι επιθυμούμε την επαφή με τους άλλους ανθρώπους παρότι «στην πραγματικότητα θα πρέπει να είμαστε πολύ χαρούμενοι αν δεν έχουμε καμία σχέση μαζί τους».

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι τόσο πολύς που να καθιστά όλες τις συνθήκες αδιάφορες. Κάθε αληθινός άνθρωπος είναι μια ολόκληρη αιτία. Η Αυτοπεποίθηση, κείμενο του 1841, αποτελεί πιθανότατα την εμφατικότερη δήλωση γύρω απ' το θέμα που κυριαρχεί στην πλούσια δοκιμιογραφία του Αμερικανού υπερβατιστή φιλοσόφου Ραλφ Γουάλντο Έμερσον: την ανάγκη να απαλλαγεί κάθε άνθρωπος από τον κομφορμισμό και τη συμβατικότητα και να πορευτεί σύμφωνα με τα δικά του ένστικτα και τις δικές του ιδέες. «Όταν έχεις ζωή μέσα σου, αυτό δεν γίνεται μ' έναν γνωστό ή συνηθισμένο τρόπο», γράφει. «Δεν θα διακρίνεις τις πατημασιές κανενός άλλου. Δεν θα δεις ανθρώπου πρόσωπο, δεν θ' ακούσεις κανένα όνομα. Ο δρόμος, η σκέψη, το καλό, θα είναι ολοκληρωτικά ανοίκειο και καινούργιο. Θα αποκλείει το προηγούμενο παράδειγμα και την εμπειρία. Οδεύεις από τον άνθρωπο και όχι προς αυτόν. Ο φόβος και η ελπίδα είναι εξίσου κατώτεροί του».

Άρθρα και δοκίμια του Όργουελ για την πολιτική, την κοινωνία και άλλα… δαιμόνια. Χωρίς αμφιβολία, ένας άγιος πρέπει να αποφεύγει πράγματα όπως το αλκοόλ, το κάπνισμα και ούτω καθεξής, από την άλλη όμως και ένας άνθρωπος πρέπει να αποφεύγει πράγματα όπως η αγιοσύνη. Επιλέξαμε δέκα χαρακτηριστικά δοκίμια και άρθρα του Τζορτζ Όργουελ και τα συμπεριλάβαμε στην ολοκαίνουρια αυτή έκδοση της σειράς Επίλεκτα! Είναι παρήγορο να διαβάζεις για γεγονότα που μοιάζουν οικεία και καίρια παρότι συνέβησαν πριν από ογδόντα και πλέον χρόνια –συχνά υπό την απειλητική σκιά του φασισμού που εξαπλωνόταν στην Ευρώπη– όπως τα είδε και τα κατέγραψε ο Τζορτζ Όργουελ. Που σημαίνει: ευφυΐα στην παρατήρηση, διορατικότητα, ενσυναίσθηση (παρότι ο όρος δεν ήταν τόσο δόκιμος στην εποχή του), διαρκής συνειδητοποίηση της κοινωνικής και φυλετικής ανισότητας και βαθιά δυσανεξία προς τις πρακτικές του ολοκληρωτισμού. Πέρα όμως από την κοινωνική ευαισθησία και τη διαφωτιστική πρόζα, τα δέκα άρθρα και δοκίμια για την πολιτική, την κοινωνία και τη λογοτεχνία που περιλαμβάνονται εδώ απηχούν με τον πιο εμφατικό τρόπο την άρνηση του Όργουελ να εγκλωβιστεί σε δόγματα του συρμού ή σε ιδέες που ο ίδιος είχε ξεπεράσει πριν από την εποχή του, ακόμα κι όταν γράφει για μια ονειρεμένη παμπ που λέγεται… Υποβρύχιο Φεγγάρι.

Ένα από τα πλέον πολυμεταφρασμένα έργα σε νέα έκδοση από τις εκδόσεις Οξύ και τη σειρά Επίλεκτα! Όταν φτάσετε στην κορυφή του βουνού, τότε μόνο θ' αρχίσετε να σκαρφαλώνετε. Κι όταν η γη απαιτήσει τα μέλη σας, τότε θα χορέψετε πραγματικά. Γρίφος για τους λογοτεχνικούς κριτικούς της εποχής του και δώρο για τους απανταχού αναγνώστες, ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ είναι το πιο γνωστό και δημοφιλές έργο του Χαλίλ Γκιμπράν. Ο «Άνθρωπος από τον Λίβανο», που άφησε τη σφραγίδα του και ως ζωγράφος στην εικαστική σκηνή της Αμερικής στις αρχές του 20ού αιώνα, καταθέτει εδώ ένα από τα πιο συμπυκνωμένα στην ουσία τους και διαχρονικά στην απήχησή τους σχόλια για την ανθρώπινη κατάσταση, εμβαθύνοντας με μια αβίαστη ποιητικότητα στα πιο κοινά και καθημερινά θέματα: τη δουλειά, τη φιλία, την ομορφιά, τον πόνο, τον χρόνο, τη λογική, τον θάνατο. Και το ουμανιστικό μήνυμα του Προφήτη, σοφό σαν χάδι, είναι τόσο καθαρό και εύγλωττο που κατατάσσει τον Γκιμπράν τρίτο πιο πολυδιαβασμένο ποιητή στον κόσμο, μετά τον Σαίξπηρ και τον Κινέζο φιλόσοφο Λάο Τσε. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΞΥ τον Μάϊο του 2021.

Η προφορική παράδοση της Κίνας και του Ταοϊσμού σε ένα βιβλίο! Τα αληθινά λόγια δεν είναι ωραία Τα ωραία λόγια δεν είναι αληθινά. Όποιος έχει αρετή δεν μακρηγορεί. Όποιος μακρηγορεί δεν έχει αρετή. Όποιος γνωρίζει το Ταό δεν είναι πολυμαθής, Όποιος είναι πολυμαθής δεν το γνωρίζει. Οι εκδόσεις Οξύ μέσα από τη σειρά Επίλεκτα, παραδίδουν σε νέα έκδοση και μετάφραση ένα από τα πλέον πολυδιαβασμένα βιβλία ολόκληρης της ιστορίας. Το Ταό Τε Κινγκ (το Βιβλίο του Δρόμου και της Αρετής), ο θεμέλιος λίθος του Ταοϊσμού στην Ανατολική Ασία, δεν είναι ένα βιβλίο για να «βελτιώσετε» τον εαυτό σας, ούτε ένα «εκθαμβωτικό» εκδυτικισμένο κείμενο που αντανακλά με κάποιον τρόπο τη σοφία του αρχαίου κινεζικού πολιτισμού. Αποτελούμενο από περίπου 5000 ιδεογράμματα και γραμμένο τον 6ο π.Χ. αιώνα από τον μυθικό Κινέζο φιλόσοφο Λάο Τσε (τον «ασύλληπτο Δράκο του Ουρανού», κατά τη ρήση που αποδίδεται στον Κομφούκιο), το Ταό Τε Κινγκ πήρε την τελική του μορφή δύο με τρεις αιώνες αργότερα και κρατά μέχρι σήμερα τα κλειδιά της ανατολικής φιλοσοφίας διδάσκοντας τον Δρόμο: την προσαρμογή δηλαδή της αρχέγονης γνώσης στο βίωμα της πραγματικότητας – με απλά λόγια την αφαίρεση και την αρμονία.

Οφείλουμε πάντα να πηγαίνουμε μπροστά, στην τύχη, ακόμα και στην πιο μικρή βόλτα, ορμώμενοι από το πνεύμα της αέναης περιπέτειας, αποφασισμένοι να μην επιστρέψουμε ποτέ. Το Περπατώντας βασίζεται σε δύο διαλέξεις που έδωσε ο Θορώ προς το τέλος της ζωής του (το 1862). Συνοψίζει τις ιδέες του για τη φύση και τον άνθρωπο όπως διαμορφώθηκαν κατά τη μόνιμη παραμονή του στα δάση. Στη φύση δεν βλέπει μόνο την ομορφιά που τον περιβάλλει, αλλά και όλα τα εχέγγυα για την αληθινή ελευθερία και την ανάπτυξη του ατόμου. Εξάλλου «όλα τα σπουδαία πράγματα είναι άγρια και ελεύθερα». Και μας προτείνει το περπάτημα, τον καλύτερο δηλαδή τρόπο για να αποκαταστήσει κανείς την επαφή του με τη φύση και να βρει ξανά τον πρωτόγονο και δημιουργικό εαυτό του, που έχει διαφθαρεί και παρακμάσει από τα «επιτεύγματα» του πολιτισμού. Σε όλη τη ζωή του υπεστήριξε την κατάργηση της δουλείας, δίνοντας διαλέξεις σχετικά. Χαρακτηρίζεται ως αναρχικός, παρότι η Πολιτική ανυπακοή καλεί περισσότερο για τη βελτίωση και όχι για την κατάργηση του κράτους.

Ο Μικρομέγας, ένας γιγαντιαίος ταξιδιώτης του διαστήματος από τον μακρινό πλανήτη Σείριο, που περιδιαβαίνει το σύμπαν παρέα μ' έναν κατά τι μικρότερο σε μέγεθος κάτοικο του Κρόνου, κάνει τυχαία μια στάση στη μικρή μας Γη το σωτήριο έτος 1737 και, εντελώς ανέλπιστα, συναντά μια ομάδα διακεκριμένων επιστημόνων του ανθρώπινου είδους –οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, μόλις που διακρίνονται στην άκρη του νυχιού του. Αποτέλεσμα όλων αυτών; Ένας σύντομος μα ανεπανάληπτος διαπλανητικός διάλογος, από την πένα του «γίγαντα» Βολταίρου, ο οποίος, εκτός από θεμελιωτής του Διαφωτισμού, ίσως και να επινόησε με τον Μικρομέγα του αυτό που σήμερα αποκαλούμε «επιστημονική φαντασία». Σημείο αναφοράς για τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση, ο Βολταίρος (1694-1778), παραμένει το αιώνιο σύμβολο του ορθού λόγου ενάντια σε κάθε δογματισμό και προκατάληψη. Πειραματίστηκε με κάθε γνωστό λογοτεχνικό είδος και υποείδος, ακυρώνοντας στην ουσία κάθε απόπειρα συνολικής αποτίμησης του έργου του με την απίστευτη ευρύτητα των ιδεών. Το απατηλά απλό ύφος γραφής και όλο το χιούμορ, το σατιρικό πνεύμα και την ειρωνεία που διαπνέουν τα κείμενα και τις ρήσεις του.

Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο. Δεν υπερηφανεύομαι γι' αυτό, είναι κάτι σαν χάρισμα και ελάχιστοι το διαθέτουν. Υπάρχουν πολλοί οκνηροί άνθρωποι και πολλοί χασομέρηδες, αλλά ένας αυθεντικός τεμπέλης είναι σπάνιο είδος. Δεν είναι κάποιος που περιφέρεται άσκοπα με τα χέρια στις τσέπες του. Αντιθέτως, το κύριο χαρακτηριστικό του είναι πως είναι πάντα τρομερά πολυάσχολος. Κανείς δεν μπορεί να απολαύσει την τεμπελιά αν δεν έχει άφθονη δουλειά να κάνει.ΟΙ ΤΕΜΠΕΛΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΤΕΜΠΕΛΗ Μια μνημειώδης πραγματεία (ούτε διακοσίων είκοσι σελίδων) για όλα τα μεγάλα ζητήματα της ζωής (από τον έρωτα και την τεμπελιά μέχρι τις αφραγκίες και τα επιπλωμένα διαμερίσματα), από τον «πρέσβη» του βρετανικού χιούμορ. Ο Άγγλος σατιρικός συγγραφέας Τζέρομ Κλάπκα Τζέρομ εγκατέλειψε το σχολείο στα δεκατέσσερά του, εργάστηκε ως υπάλληλος στους σιδηροδρόμους, δάσκαλος, ηθοποιός σε περιοδεύοντα θίασο και δημοσιογράφος, ώσπου το 1886 δημοσιεύτηκε σε συνέχειες το δεύτερο βιβλίο του, οι Τεμπέλικες σκέψεις ενός τεμπέλη, που σημείωσαν αμέσως επιτυχία με το «ζεστό» και ανατρεπτικό τους χιούμορ.

Η πραγματική ομορφιά μπορεί να ανακαλυφθεί μόνο από κάποιον που ολοκληρώνει πνευματικά το ανολοκλήρωτο. Συνδέοντας τον ρόλο του τσαγιού με την αισθητική και πολιτιστική πλευρά της ιαπωνικής ζωής, το πασίγνωστο Βιβλίο του τσαγιού του Κακούζο Οκάκουρα μεταφέρει εδώ και πάνω από έναν αιώνα την ανεξάντλητη κουλτούρα της Ασίας στη Δύση. Οι αναγνώστες καλούνται να ανακαλύψουν μια παράδοση που συνδυάζει την ομορφιά με την απλότητα και να κάνουν ένα ταξίδι από τον κινέζικο Ταοϊσμό ως το βουδιστικό Ζεν, την ιαπωνική δηλαδή τελετή του τσαγιού: μια μαγευτική πρακτική με ποικίλες αρχιτεκτονικές, αγγειοπλαστικές και ανθοκομικές αναφορές, ένα ενιαίο όραμα ζωής και τέχνης που εμπλέκει όλες τις αισθήσεις, ηρεμεί το μυαλό και αναζωογονεί το πνεύμα.TO ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ Ο Κακούζο Οκάκουρα γεννήθηκε στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας από οικογένεια της τάξης των σαμουράι. Ταξίδεψε στην Κίνα, στην Ινδία και στην Ευρώπη, υποστηρίζοντας και προωθώντας τον διεθνή χαρακτήρα της ιαπωνικής και της ασιατικής κουλτούρας. Έγραψε το Βιβλίο του τσαγιού στα αγγλικά, με σκοπό την ευρύτερη διάδοση τόσο των δικών του ιδεών όσο και της ασιατικής παράδοσης εν γένει.TO ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΤΣΑΓΙΟΥ Δυτική σκέψη και ανατολική φιλοσοφία, φλεγματική χιουμοριστική γραφή και θεμελιώδη δοκίμια, διαχρονική ποίηση και αθάνατη μικρή πεζογραφία. Κείμενα που σφράγισαν την εποχή τους και εξακολουθούν να διαβάζονται παντού. Αυτή είναι η σειρά «επίλεκτα» των εκδόσεων Οξύ.

Ένα μικρό σατιρικό διαμάντι από την πένα του Μαρκ Τουέιν Όλες οι αφηγήσεις τελείωναν με την παρατήρηση πως «τριακόσιες χιλιάδες πολίτες και τέσσερις ντετέκτιβ είδαν το φοβερό πλάσμα, ενώ δύο από τους τελευταίους βρήκαν και τον θάνατο». Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. Ο μεγάλος Λευκός Ελέφαντας του Σιάμ, που στέλνεται ως δώρο από την κυβέρνηση της ασιατικής χώρας στη βασίλισσα της Αγγλίας, εξαφανίζεται σε μια στάση στη Νέα Υόρκη καθ' οδόν προς τη Μεγάλη Βρετανία. Ο υπεύθυνος για τη μεταφορά του ελέφαντα απευθύνεται τότε στον ακριβοθώρητο, σπουδαιοφανή και γενικά «πανέξυπνο» επιθεωρητή Μπλαντ, που κινητοποιεί αμέσως ολόκληρο το αστυνομικό σώμα για την ανεύρεση και τη σύλληψη του άτυχου ζωντανού, με αποτελέσματα αν μη τι άλλο τραγελαφικά… O Μαρκ Τουέιν ξεπαστρεύει με άνεση τόσο τον –απ' ό,τι φαίνεται παλιό– μύθο του εγκεφαλικού ντετέκτιβ όσο και μεγάλο μέρος της αποκαλούμενης και «αστυνομικής» λογοτεχνίας.

Η Στωική Φιλοσοφία πιο επίκαιρη από ποτέ… Να μη σε ταράζει τίποτα είναι σπουδαίο πράγμα, αλήθεια, το σπουδαιότερο απ' όλα, και είναι ένα πράγμα που ανεβάζει τον άνθρωπο σχεδόν στο επίπεδο του θεού. Η best-seller σειρά «Επίλεκτα» των Εκδόσεων Οξύ εμπλουτίζεται με επτά νέους τίτλους, επτά νέα μικρά βιβλία, μεγάλων σκέψεων, τα οποία έρχονται να προστεθούν τους προηγούμενους 16 τίτλους. Ο Σενέκας «διασκευάζει» την έννοια της ευθυμίας, υπερθεματίζοντας τον Δημόκριτο, μέσα από τον διάλογό του με τον φίλο του Serenus. Ο Ρωμαίος ρήτορας προσπαθεί να τον θεραπεύσει από το άγχος και την ανησυχία, χρησιμοποιώντας αρκετές από τις μεθόδους αυτών που αργότερα θα χαρακτηριστούν στωικοί φιλόσοφοι και την αντίληψή τους για τη σημασία της πνευματικής υγείας και γαλήνης για έναν ευτυχισμένο άνθρωπο. Ό,τι αρχίζει ως παρηγοριά και συμβουλή σ' έναν ταλαιπωρημένο φίλο που βασανίζεται από υπαρξιακά προβλήματα και ανησυχίες εξελίσσεται σε μια βαθιά κατάδυση στην ανθρώπινη ψυχή, εκεί όπου κρύβονται όλα τα όπλα για τον πόλεμο που μαίνεται εντός μας από καταβολής κόσμου και μέχρι το τέλος του – ώσπου να κατακτήσουμε δηλαδή το υπέρ πάντων αγαθό: την πνευματική γαλήνη, εκείνη την ξεχωριστή ιδιότητα που και σήμερα, σ' αυτήν εδώ την εποχή που ζούμε, κι ενώ έχουν περάσει σχεδόν δύο χιλιετίες από τότε που ο εξέχων στωικός φιλόσοφος Σενέκας έγραψε εξυμνώντας την, μοιάζει να ταυτίζεται με την ίδια τη σωτηρία του ανθρώπου.

Ήταν δύσκολο στην αρχή να συνηθίσει αυτούς τους περιορισμούς, ωστόσο χόρταινε με τη μόνιμη σκέψη ότι στο μέλλον θα είχε καινούργιο παλτό. Βαθμοί και αξιώματα: σ' ένα δαιδαλώδες σύστημα δημόσιας διοίκησης, τίτλος και προσωπικότητα ταυτίζονται. Ο βαθμός διαπλάθει χαρακτήρες και ορίζει σχέσεις και συμπεριφορές. Πόσο διαφέρει η προεπαναστατική Ρωσία του Γκόγκολ από τα ιεραρχικά συστήματα του σήμερα; Ποια είναι η θέση και η μοίρα ενός ανθρώπου χωρίς φιλοδοξία σ' ένα τέτοιο σύστημα; Ο Νικολάι Γκόγκολ εισχωρεί στη λειτουργία των διαχρονικών κοινωνικών δομών και στην επίδρασή τους στον ψυχισμό του ατόμου, δίνοντάς μας ένα κλασικό έργο με όλη την αδιόρατη ισορροπία των στοιχείων της κωμωδίας και του δράματος, όπως ακριβώς τα συναντάμε και στη ζωή. Εκεί που η δικαιοσύνη απουσιάζει, ο μαγικός ρεαλισμός εισάγεται για να λυτρώσει τόσο τον χαρακτήρα όσο και μια κοινωνία χορτασμένη από τις ανισότητες και τον παραλογισμό.

Στα πλήγματα της αδικίας που υφίσταται διαχρονικά ο άνθρωπος και η αξιοπρέπεια του από δυνάμεις που τον υπερβαίνουν έβρισκε ανέκαθεν πεδίο έκφρασης η ευαισθησία του "γίγαντα της ρωσικής γης" Λέοντα Τολστόι. Και το Γιατί;, ένα από τα διηγήματα - μανιφέστα κατά της απολυταρχίας που έγραψε ( και ξαναέγραψε δεκαπέντε φορές μέχρι να μείνει ικανοποιημένος) το 1906, προς τη δύση της ζωής του, ο Τολστόι εμπνέεται από το πραγματικό περιστατικό ενός " συνηθισμένου" ερωτευμένου ζευγαριού που αναζητά εξόριστο την τύχη του, για να αρθρώσει τελικά σε μια μόνο λέξη τη διαπεραστικότερη ανθρώπινη κραυγή αγωνίας.

Τίποτα δεν μοιάζει ικανό να διαταράξει τη γαλήνη και την ηρεμία των κατοίκων της μικρής φλαμανδικής πόλης του Κικεντόν, τόσο διακριτικής που την ξεχνούν μέχρι και οι χάρτες, ώσπου ο τρελός επιστήμονας Δόκτωρ Οξ εκλύει στην ατμόσφαιρα ένα παράξενο αέριο δικής του έμπνευσης σε μια απόπειρα ένα παράξενο αέριο δικής του έμπνευσης σε μια απόπειρα να "ζωντανέψει" λίγο τα πνεύματα. Και σ' αυτό το διασκεδαστικό πορτρέτο της ειδυλλιακής κοινότητας που καταλαμβάνεται ξάφνου από μια άνευ προηγουμένου μανία καταστροφής, ένας "διαφορετικός" Ιούλιος Βερν υπενθυμίζει με πόση ευκολία μπορεί κάθε κοινωνία να γλιστρήσει στο μίσος ψάχνοντας για απαντήσεις, υπό την καθοδήγηση πάντα φωτισμένων κυβερνώντων της.