Petra. De rots. Het woord waarop Christus zijn kerk bouwde - en het woord waaruit, volgens dit boek, ook de islam werd geboren.
In deze grondige en gedurfde studie leest Hüseyin Doğan de Koran met christologische ogen, en volgt twee oeroude symbolen door beide tradities heen.
Eerst de rots. Van Petrus - de petra waarop de kerk werd gegrondvest - tot de gespleten steen van de openbaring; van de Kaʿba tot het gelaat van God; van de rivieren die in de woestijn uit de rots opwelden tot de naam die Christus aan een Galilese visser gaf. De rots is wat vaststaat: het onwrikbare fundament dat de macht kan benoemen, heiligen en beheersen.
Dan de vis en de letter Noen (ن). Het oudste en meest verborgen teken van het vroege christendom was niet het kruis, maar de vis - ΙΧΘΥΣ, het Griekse acrostichon voor "Jezus Christus, Zoon van God, Verlosser." Doğan volgt deze stroom door de profeet Jonas in de buik van de grote vis, door de "mensenvissers" die harten winnen voor het geloof, en tot in de Koranische beeldspraak van het stromende water. Waar de rots het vaste fundament is, daar is de Noen het levende, stromende, verborgen geloof dat zich niet laat vastleggen.
Tussen deze twee polen - steen en water, Petra en Noen - ontvouwt zich een verrassende lezing. Doğan toont hoe Koranische begrippen, beelden en verhalen wortelen in een gedeelde joods-christelijke wereld, en hoe een aandachtige, vergelijkende lezing betekenislagen blootlegt die de traditie eeuwenlang over het hoofd zag: de symboliek van de rechterhand van God, de slapers in de grot, de gelijkenis van de twee wijngaarden, de betekenis van tawḥīd, en het verkondigde woord - karīm en kerygma.
Dit is geen verhaal van tegenstelling tussen islam en christendom, maar van een verzwegen verwantschap - een diepe, gedeelde grammatica van het geloof die onder beide doorloopt.
Een uitnodiging om opnieuw te lezen wat vertrouwd leek - voor wie durft te kijken onder de oppervlakte, de steen te breken, en te zien wat de teksten werkelijk zeggen.
