Esli «Vechera na hutore bliz Dikan'ki» byli legkimi i veselymi, to zdes' Gogol' pokazal mir, v kotorom za smekhom kroetsya trevoga.
V «Mirgorode» ryadom uzhivayutsya pokoy i burya: idiliya «Starosvetskih pomeshchikov» i tragediya «Tarasa Bul'by», misticheskiy uzhas «Viya» i absurdnaya ssora Ivana Ivanovicha s Ivanom Nikiforovichem. Eti istorii postepenno vedut k chuvstvu utraty, posle kotorogo ostaetsya lish' sozhalenie: «Skuchno na etom svete, gospoda!».
