EBOOK
Nederlands
About
Bent u klaar om Leonardo da Vinci opnieuw te ontmoeten - ditmaal in de schaduw van een wind die niet uit het Westen, maar uit het Oosten waait?
In Da Vinci: Een genie in de schaduw van de islam volgt Hüseyin Doğan één enkele vraag: hoe diep reiken de sporen van de islamitische wereld in Leonardo's leven, zijn notitieboeken en onder zijn penseel? Hij gaat niet te werk als een rechter die vonnissen velt, maar als iemand die met een lantaarn sporen volgt door een donkere gang.
Het boek is opgezet als een labyrint van zeven kamers. Het onderzoekt Leonardo's moeizame vroege jaren en zijn vertrek uit Florence; de echte brug die hij voor sultan Bayezid over de Gouden Hoorn ontwierp; anagrammen zoals „Islamano" en numerieke cijfers in zijn notitieboeken; het opvallende ontbreken van de kelk in Het Laatste Avondmaal; de als spoor van islamitische overlevering gelezen scène van de „knieval in de moederschoot" in de Madonna in de Grot; de gelaagde betekenis van de compositie van Maria, de heilige Anna en het Christuskind; en ten slotte de drie identiteiten die samenvloeien in de glimlach van de Mona Lisa.
Onder dit alles klopt een diepere ader: uitsluiting. De centrale these van de auteur is dat de Mona Lisa niet het portret van een persoon is, maar van een uitsluiting. Leonardo's wond - buiten het huwelijk geboren, gestigmatiseerd, belasterd - spleet zijn karakter tussen verbergen en vluchten, en deze dualiteit ontmoet de verborgen taal van de schilderijen, de technische ontwerpen in de notitieboeken en de gedroomde bruggen langs één enkele lijn.
Doğan sluit vanaf het begin een duidelijk contract: bewijs en interpretatie worden nooit vermengd. De harde steen van het archief, de taal van het schilderij en het dunne ijs van de anagrammen blijven zorgvuldig gescheiden; de lezer weet altijd op welke bodem hij loopt. Dit boek is een uitnodiging aan de lezer die geen vonnis zoekt, maar de moed om anders te kijken.
In Da Vinci: Een genie in de schaduw van de islam volgt Hüseyin Doğan één enkele vraag: hoe diep reiken de sporen van de islamitische wereld in Leonardo's leven, zijn notitieboeken en onder zijn penseel? Hij gaat niet te werk als een rechter die vonnissen velt, maar als iemand die met een lantaarn sporen volgt door een donkere gang.
Het boek is opgezet als een labyrint van zeven kamers. Het onderzoekt Leonardo's moeizame vroege jaren en zijn vertrek uit Florence; de echte brug die hij voor sultan Bayezid over de Gouden Hoorn ontwierp; anagrammen zoals „Islamano" en numerieke cijfers in zijn notitieboeken; het opvallende ontbreken van de kelk in Het Laatste Avondmaal; de als spoor van islamitische overlevering gelezen scène van de „knieval in de moederschoot" in de Madonna in de Grot; de gelaagde betekenis van de compositie van Maria, de heilige Anna en het Christuskind; en ten slotte de drie identiteiten die samenvloeien in de glimlach van de Mona Lisa.
Onder dit alles klopt een diepere ader: uitsluiting. De centrale these van de auteur is dat de Mona Lisa niet het portret van een persoon is, maar van een uitsluiting. Leonardo's wond - buiten het huwelijk geboren, gestigmatiseerd, belasterd - spleet zijn karakter tussen verbergen en vluchten, en deze dualiteit ontmoet de verborgen taal van de schilderijen, de technische ontwerpen in de notitieboeken en de gedroomde bruggen langs één enkele lijn.
Doğan sluit vanaf het begin een duidelijk contract: bewijs en interpretatie worden nooit vermengd. De harde steen van het archief, de taal van het schilderij en het dunne ijs van de anagrammen blijven zorgvuldig gescheiden; de lezer weet altijd op welke bodem hij loopt. Dit boek is een uitnodiging aan de lezer die geen vonnis zoekt, maar de moed om anders te kijken.