بعضی از انسان‌ها انگار رسالتشان در زندگی این است که سرک بکشند به زندگی دیگری و از کار او سر در بیاورند و بعد با دخالت‌های بی‌مورد و نظرات نه چندان ضروری‌شان زهر و ناکامی به جانش بچشانند. بیایید با یکدیگر روراست باشیم؛ این گروه از انسان‌ها که هیچ بعید نیست خودمان هم کم‌وبیش در زمره‌ی آن‌ها قرار بگیریم، دارای ذهنی فضول هستند! ذهنی که نه تنها به هیچ طریقی به دیگران کمک نمی‌کند، بلکه تنها به آن‌ها آسیب می‌رسانند. اغلب مردم هم دلیل خود را برای توجیه رفتار ناپسندشان دارند؛ حال چه دلیلشان عقیدتی باشد، چه از طریق دخالت در حریم دیگری خشمشان را تخلیه کنند؛ تفاوتی نمی‌کند. به هر روی، هیچ دلیلی نمی‌تواند به توجیه این رفتار بپردازد. هیچکس نمی‌تواند این گفته‌ی ارسطو را انکار کند که «انسان حیوانی اجتماعی است». شکی نیست که انسان بدون حضور دیگران نسبتش را با واقعیت از دست می‌دهد، نمی‌تواند در انزوا زنده بماند و در یک کلام، به نگاه دیگری نیاز دارد. اما این دیگری گاه‌وبی‌گاه در بعضی از مواقع می‌تواند بلای جان شود و حریم خصوصی هم‌نوعش را به خطر بیندازد.
