او برای سوگواری به آرامستان نمی‌رود؛ می‌خواهد جشن بگیرد. در سپیده‌دمِ نوروز ۱۴۰۰ و در اوجِ همه‌گیریِ کرونا، دکتر آبراهام مک‌دانلد، پزشکِ سالخوردهٔ آمریکایی، آماده است تا در جشنی برای پروازِ روحِ فرزندش شرکت کند. آنجا از طرح بنایی پرده برمی‌دارد که نه برای فرمانروایان و قهرمانان، بلکه برای آفرینندگانِ آنان برپا خواهد شد. در راهِ کوتاهِ آرامستان، دریچه‌ای به سفر هشتادسالهٔ زندگی او گشوده می‌شود؛ مردی که هر بار عشق را یافت، بحران از راه رسید، و هر جا از نو آغازید، تاریخ راهش را برید. او طعم عشق‌های ممنوع را در نیویورک چشید و تا آستانهٔ مرگ رسید. از دانشگاه به میدان‌های جنگ ویتنام رفت و جان‌پاره بازگشت. با شیفتگی به شعر و ادبیات فارسی به ایران می‌رود و آنجا گرفتار گروهی چریک و انقلابیِ آمریکاستیز می‌شود. در تاریکی اسارت، آبراهام خود را می‌کاود و پرسشی در او جان می‌گیرد که از کهن‌ترین داستان مکتوب بشر تا امروز پژواک یافته است: چگونه می‌توان از مرگ فراتر رفت؟ او در قصه‌ها و اسطوره‌ها، ریشه‌های انسان را می‌جوید و سرنخ‌هایی را دنبال می‌کند که شاید راهی به پاسخ بگشایند. آبراهام در نگاه به مزار فرزند، گورستان را سنگ‌کده‌ای پُر از جایگاه‌های تُهی می‌بیند که نه پایان، بلکه آغازگاهی دیگر است. او در آنجا نمی‌مانَد؛ می‌رود تا گران‌بهاترین یافتهٔ عمرش را به نسل فردا بسپارد. "عشق در بحران" رمانی است که در گذر از شیکاگو، نیویورک، ویتنام، ایران و چندین شهر و فرهنگ دیگر، عشق و تاریخ را با داستان‌هایی درهم‌تنیده پیوند می‌زند. "آنان که داستان نمی‌دانند، در قصه می‌مانند."
